سه گانه اي براي اين روزهايم

سه گانه ای برای این روزهایم

1. به دنيا آمديم که لذت ببريم ... از دنيا می رويم تا رنج نبريم!!حال مرا بازی نده ! به درک ... اين تو و اين چرخ فلک.

 2. مثل هميشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض مي خورم ..عمري است - لبخند هاي لاغر خود را  - در دل ذخيره مي کنم : باشد برای روز مبادا !! اما  !  در صفحه هاي تقويم - روزي به نام روز مبادا نيست!!!
آن روز هر چه باشد  -  روزي شبيه ديروز  -  روزي شبيه فردا  -  روزي درست مثل همين روزهاي ماست.
اما کسي چه مي داند ؟ .. شايد .....  امروز نيز روز مبادا باشد!

3.  گفتم چي مي‌کشي؟ گفت: فقط خط خطي مي‌کنم.!!!   .....    گفتم يک خانه بکش، يک رودخانه، پنج تا درخت، يک تاب.. بعد همه را خط‌خطي کن. گفت «من ديوانه نيستم.»!!

روز مبادا

دوستت دارم‌ها را نگه می‌داری برای روز مبادا،غریب است دوست داشتن.
دلم تنگ شده‌ها را، عاشقتم‌ها را...… این‌ جمله‌ها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمی‌کنی!
باید آدمش پیدا شود!
باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد!
سنت که بالا می‌رود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکرده‌ای و روی هم تلنبار شده‌اند!
فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.!صندوقت سنگین شده و نمی‌توانی با خودت بکشی‌اش…
شروع می‌کنی به خرج کردنشان!
توی میهمانی اگر نگاهت کرد اگر نگاهش را دوست داشتی
توی رقص اگر پا‌به‌پایت آمد اگر هوایت را داشت اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند
توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود اگر استدلالی کرد که تکانت داد
در سفر اگر شوخ و شنگ بود اگر مدام به خنده‌ات انداخت و اگر منظره‌های قشنگ را نشانت داد
برای یکی ، یک دوستت دارم خرج می‌کنی برا ی یکی ، یک دلم برایت تنگ می‌شود خرج می‌کنی!یک چقدر زیبایی، یک با من می‌مانی؟
بعد می‌بینی آدم‌ها فاصله می‌گیرند متهمت می‌کنند به هیزی به مخ‌زدن به اعتماد آدم‌ها!
سواستفاده کردن به پیری و معرکه‌گیری
اما بگذار به سن تو برسند!
بگذار صندوقچه‌شان لبریز شود آن‌‌وقت حال امروز تو را می‌فهمند بدون این‌که تو را به یاد بیاورند
و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن... وقتی می‌دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد ...

 و نفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛
به بازیش می‌گیریم هر چه او عاشق‌تر، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر، ما بی رحم ‌تر.
تقصیر از ما نیست؛
تمامی قصه های عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند ... ای خدا . آه رفیق . اووووه.